Van vakantie naar NPO

Van vakantie naar NPO


Het is alweer 3 weken geleden dat ik een blog schreef. In de tussentijd ben ik op vakantie geweest en was het echt tijd om het NPO te ondergaan. Hoog tijd dus om jullie weer te vertellen wat er de afgelopen 3 weken is gebeurd.

Na de vorige blog heb ik nog 2 dagen gewerkt en daarna had ik eindelijk vakantie. Man, man, man wat was ik daar aan toe. De eerste dagen heb ik echt even bij moeten komen en had ik eindelijk weer tijd om eventjes te lunchen met vriendinnen. Dit hebben we bij mij thuis gedaan, dus geen extra prikkels van bijvoorbeeld een terras of restaurant. In het weekend kreeg ook mijn vriend vakantie en konden we samen genieten van onze vrije daagjes. Onze vakantieplannen waren helaas gewijzigd. In eerste instantie hadden we het plan om met de auto naar Zweden te reizen, maar we hebben besloten dat vanwege het coronavirus te cancellen.

Ik onder mijn parachute, de meest prikkelvrije omgeving die je je kunt bedenken (cameracredits Maurits – de boyfriend)
Geen Zweden dus…

Zweden was geen optie meer, dus wat nu? Gelukkig heb ik het hele kampeerseizoen een caravannetje staan op Texel. Deze heb ik daar een paar jaar geleden neergezet vanwege mijn hobby, parachutespringen. Dit met het idee dat wanneer ik op vrijdag zin heb om te springen, ik daar altijd terecht kan zonder een hotel of iets dergelijks te moeten boeken. Dus na een heel kort overleg hebben we besloten om lekker 1,5 week te vertoeven op Texel. En genoten hebben we! We troffen het met het weer en we hebben heel wat parachutesprongetjes kunnen doen (ja, mijn vriend is ook een springert). Daarnaast zijn we uiteraard zo nu en dan lekker uit eten geweest, hebben we wat wandelingen gemaakt en gezwommen in de zee.

Wat er de afgelopen 3 weken ook gebeurde

Naast de vakantie zijn er nog een aantal andere dingen voorbij gekomen tijdens de afgelopen 3 weken. Zo heb ik, een paar dagen voordat we op vakantie gingen, een anti-stoffentest gedaan. Eind maart kampte ik naar alle waarschijnlijk met corona, maar dit is nooit getest. De testen waren toen alleen bestemd voor zorgverleners en mensen in vitale beroepen, dus niet voor mij. Maar een anti-stoffentest kon wel geregeld worden, omdat ik nog steeds kamp met wat restverschijnselen. Restverschijnselen als vermoeidheid, ja nog meer vermoeidheid boven op de vermoeidheid van mijn NAH, en luchtwegklachten.

echte-corona-quarantaine-blogs-tot-op-zekere-hoogte

Tijdens onze vakantieweek op Texel kon ik naar de huisartsenpraktijk bellen voor de uitslag. Uiteraard gedaan en daar werd gezegd dat ik inderdaad het coronavirus had doorgemaakt, omdat er antistoffen werden gevonden in mijn bloed. Eigenlijk wist ik het zelf ook al wel, maar het is toch fijn dat dat gevoel bevestigd wordt en dat de restverschijnselen dus inderdaad met het coronavirus te maken hebben. Dus dat was dat.

Van vakantie naar NPO

Toen mijn vriend en ik terugkwamen van Texel, stond bij mij de volgende dag alweer een onderzoekje op het programma. Waar ik eind mei na 5 jaar weer een medische expertise had ondergaan, was het nu tijd voor het laatste onderdeel wat gaat leiden tot de afronding van mijn letselschade zaak (ja, die zaak duurt al bijna 7 jaar): het neuropsychologische onderzoek, ofwel het NPO. Gelukkig vond het NPO iets dichter bij huis plaats, namelijk in Amsterdam.

In 2016 heb ik voor het laatst een NPO gehad. Dus om te kijken hoeveel er de laatste jaren verbeterd is, of niet, moest ik afgelopen 22 juli nog een keer een NPO doen. In 2016 duurde dit onderzoek een hele dag. De eerste testen in de ochtend, daarna een grote lunchpauze en in de vroege middag de laatste testen. Toentertijd was ik echt helemaal kapot en heb ik een dikke week nodig gehad om te herstellen. Nu is de situatie natuurlijk wel iets verbeterd, maar nog steeds was ik wel bang hoeveel impact het onderzoek deze keer zou hebben. Zeker als je bedenkt dat ik de dag erna weer moest werken.

chaos-in-je-hoofd-schrijf-het-op-blogs-tot-op-zekere-hoogte
Turbo NPO

Het NPO ging deze keer ietsjes anders. Ten eerste was er een andere dr. professor die het onderzoek afnam en ten tweede was deze man van mening dat je de belastbaarheid het beste kon testen wanneer de turbo erop gezet werd. Ik moest dezelfde testen doen alleen dit keer duurde dat niet een hele dag. Binnen 2 uur was het onderzoek afgerond! Ik moet zeggen dat ik, hoewel ik erg moe was na het onderzoek, blij was dat ik er zo snel vanaf was. De dag erna heb ik gelukkig een beetje kunnen werken, maar heb ik wel gevraagd of dit thuis kon in plaats van op kantoor. Dit om zoveel mogelijk prikkels te vermijden zodat ik mijn werk kon doen zonder afleiding. Dat is een goede keuze gebleken! Maar de afgelopen dagen heb ik wel gemerkt dat zo’n onderzoek nog steeds een grote impact heeft op mijn hoofd. Ik voel me nog niet helemaal de oude, maar uiteindelijk kom ik daar wel weer bovenop. Plus, ik ben heel benieuwd naar de uitslag en of die uitslag uitwijst of er verbeteringen zijn of juist niet. Fingers crossed!

Dat waren weer mijn belevenissen van de afgelopen weken. De komende weken schrijf ik weer elke maandag een blog en houd ik jullie op de hoogte van mijn leven met NAH. Uiteraard deel ik ook de uitslag van mijn NPO met jullie wanneer ik die ontvang. Tot snel!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *