Doorzettingsvermogen: je vriend of vijand?

Doorzettingsvermogen: je vriend of vijand?


Ken je dat? Doorzettingsvermogen? Doorzetten alsof je leven ervan af hangt? Zowel tijdens als na je traumatische ongeluk, herseninfarct, -bloeding, -schudding? Hoe blijf je de doorzetter die je eens was wanneer alles om je heen instort en je hele leven op z’n kop zet? Hoe blijf je die doorzetter, als je tegelijkertijd ook je grenzen moet bewaken? In deze blog lees je hoe ik hier mee geworsteld heb en er nog steeds mijn weg in zoek.

Vriend of vijand?

Al zo lang ik me kan herinneren, ook voor mijn ongeluk, ben ik een doorzetter. Tenminste, dat hoorde ik altijd. Zelf was ik me er in het begin niet zo bewust van. Wat ik wilde bereiken, ging ik ook bereiken. Hoe dan ook als het niet rechtdoor kon, dan maar linksom of rechtsom. Dat was mijn denkwijze. Misschien komt die instelling uit mijn Friese nuchterheid of mijn opvoeding, misschien ook wel uit beide. Wie zal het zeggen, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat mijn doorzettingsvermogen me ook na mijn ongeluk heeft geholpen. Mijn doorzettingsvermogen was mijn grote vriend destijds, wist ik veel dat het later ook wel eens mijn ergste vijand kon worden..

doorzettingsvermogen-je-vriend-of-je-vijand-tot-op-zekere-hoogte
Voor en na de revalidatie

Mijn doorzettingsvermogen was zeker mijn vriend toen ik herstelde van mijn ongeluk, tijdens mijn coma en tijdens mijn revalidatie daarna. Ik ben me ervan bewust dat misschien niet iedereen hiermee gezegend is, maar pff wat heeft het mij geholpen. Het hielp me mijn motivatie vast te houden om zo snel mogelijk te herstellen, zodat ik zo snel mogelijk mijn leven weer kon oppakken. Dat ik zo snel mogelijk weer aan mijn studie kon beginnen en deze afmaken. Dat ik zo snel mogelijk aan een master kon beginnen en daarna mijn carrière kon opbouwen in het werkende leven.

Tijdens de revalidatie ging dat overigens nog prima, ik herstelde en kon al snel weer allerlei dingen oppakken, zoals mijn hobby’s schaatsen, wielrennen en uiteindelijk ook het parachutespringen. Dat laatste is een uit de hand gelopen hobby, waar ik in een latere blog nog op terugkom. Daarnaast kon ik pakweg 7 maanden na mijn ongeluk weer beginnen aan mijn studie, fulltime zelfs in het jaar 2014-2015! Ik dacht dat ik mijn psychologe zo echt ongelijk bewees. Die had in het laatste revalidatie proces gezegd dat ik na mijn studie niet fulltime kon werken. Direct nadat ze dat had gezegd, ging er bij mij al een knop op. Iets als ‘moet jij eens even heel goed opletten’. Ik geloof niet dat ik dat daadwerkelijk tegen haar gezegd heb, maar ik heb het zeker gedacht en ook nu nog spookt het regelmatig door mijn hoofd. Ook al weet ik nu dat dat van mijn kant geen realistische gedachte was.

Maar…
doorzettingsvermogen-je-vriend-of-je-vijand-tot-op-zekere-hoogte

Anyway, de studie verliep dus goed dat jaar. Ik hoefde nog maar een paar vakken af te ronden en mijn scriptie, maar ik wilde de zomer van 2015 niet stilzitten. Ik wilde het ‘ongelijk’ van mijn psychologe verder bewijzen, dus ging ik een zomer werken als trainee bij het Paracentrum Texel. Het leek me heerlijk, elke dag buiten, klusjes doen (bijvoorbeeld het instrueren van toeristen die een tandemsprong kwamen doen) en zo nu en dan zelf een sprongetje maken. Begrijp me niet verkeerd, het was ook heerlijk, maar ik kwam er al heel snel achter dat fulltime werken inderdaad niet lukte. Mijn psycholoog had gelijk gekregen. Shit!

De hele zomer kon ik alleen maar de ochtenden werken en na zo’n ochtend was ik helemaal kapot. Tot overmaat van ramp brak ik na een paar weken ook nog eens mijn pink, maar dat terzijde. Na deze zomer ging het met mijn studie bergafwaarts. Dat lukte niet meer fulltime en ik belandde in een diep dal. Ik was zo verschrikkelijk moe. Mijn doorzettingsvermogen was van een vriend in een vijand veranderd. Van mijn top, naar een hele grote kuil waar ik hard in viel.

En nu?

Inmiddels zijn we een aantal jaar verder en heb ik na nog een poliklinische revalidatie (in 2016) mijn studie kunnen afronden in 2018. Een master zit er helaas niet in, maar mijn leven wordt wel steeds wat stabieler. Na een paar omwegen de laatste anderhalf jaar wat betreft werk, heb ik het idee dat ik heb gevonden waar ik naar op zoek was. Mijn doorzettingsvermogen is er nog steeds, maar de valkuilen die ik tegenkom worden steeds wat kleiner. Steeds beter leer ik mijn grenzen kennen. Mijn doorzettingsvermogen is altijd mijn grote vriend geweest, maar door de jaren heen was het ook een aantal keer mijn grootste vijand. Dat was zo en dat zal ongetwijfeld altijd zo blijven als de rode draad door de rest van mijn leven.

Hoe heeft jullie doorzettingsvermogen jullie parten gespeeld? Is het bij jullie ook jullie vriend, maar tegelijkertijd ook jullie vijand? Laat het weten in de reacties hieronder. Ik ben heel benieuwd!

Meer weten over mijn leven met NAH? Lees de andere blogs hier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 thoughts on “Doorzettingsvermogen: je vriend of vijand?”

  1. Hey Topper,

    Om te beginnen boeit het me heel erg om je verhaal te lezen, al doe ik dat nóg liever met een pizza erbij 😉

    Is het voor jou ook een verschil tussen lichamelijke klachten en herstel, zoals je gebroken pink heel anders dan mentaal moe zijn?

    Ik herken zeker wel dingen die je omschrijft. Het heeft me vaak verder geholpen, zoals na een breuk in 1 of meerdere botten of andere perioden van herstel. Maar ik vind mentaal veel uitdagender om door te zetten.

    Ik respecteer daardoor ook zeker heel erg hoe jij erin staat en doorzet. Ik geloof erin dat het uiteindelijk jou meer brengt dan hindert!

    Enne, binnenkort weer pizzatime?

    Gr, Robin.

    1. Heee!

      Wat leuk dat je reageert!

      Hmm, ik denk dat mijn lichamelijk herstel net zo is als bij ieder ander, zeker als het gaat om een breuk. Alhoewel.. ik bedenk me net dat sommige lichamelijke klachten wel in verband staan met mijn mentale moeheid. Als voorbeeld: toen ik in coma lag was de rechterkant van mijn lichaam verlamd. In principe heb ik daar nu geen last meer van, maar soms als ik echt over mijn grenzen ben gegaan en ik dus mentaal helemaal kapot ben, heb ik iets minder gevoel in de vingers van mijn rechterhand. Is maar een minimaal verschil, maar ik merk het toch wel.

      Mentaal gezien is doorzetten ook veel uitdagender, maar inderdaad de laatste tijd is het zo dat het me iets meer brengt 😀

      Haha, die pizza gaan we zeker nog een keer doen 😉