Het dagboek van een…?

Het dagboek van een…?


Het dagboek van een winner, een doorzetter of juist het dagboek van een angsthaas of een faalhaas? Het zijn allemaal termen waarmee ik mezelf beschreef (soms nog steeds) na mijn ongeluk, tijdens mijn revalidatie en tijdens het acceptatieproces. Is het zelfreflectie of mezelf juist onnodig naar beneden halen? Wie zal het zeggen..?

Alle termen die ik noemde in de intro van deze blog kwamen in verschillende fases naar voren na mijn ongeluk in 2013 tot nu. Alhoewel mijn acceptatieproces inmiddels al ver gevorderd is (al zeg ik het zelf), vind ik het toch best eng om dit allemaal voor jullie op te schrijven, maar ik weet (bijna) zeker dat jullie je hier misschien in herkennen. Daarom wil ik jullie graag vertellen hoe ik al die fases beleefd heb. Hoe er altijd een klein, ienie mienie lichtpuntje schijnt aan het einde van de tunnel en hoe je dat ene kleine lichtpuntje kunt bereiken.

Fase 1: ongeluk

Mijn ongeluk in 2013, ik weet er niets meer van. Gelukkig niet, want zo kwam ik na mijn coma meteen in een modus van: herstellen en wel zo snel mogelijk. Ik zag de ernst van mijn beperkingen niet in en ik had niet door dat ik alles maar ternauwernood overleefd had. Kortom ik dacht alles komt wel weer bij het oude als ik er maar hard genoeg voor werk. In ieder geval zat ik niet met gedachten van shit wat klote en mijn leven wordt nooit meer hetzelfde. Ik was namelijk van mening dat mijn leven zeker wel weer zou worden zoals die was.

Het-verhaal-achter-mijn-NAH-ongeluk
De auto en mijn (net nieuwe!) racefiets op de betreffende kruising
Fase 2: revalidatie

Mijn interne revalidatie zou volgens de geleerden minimaal 12 weken duren, want ik moest weer opnieuw leren lopen, had de nodige fysiotherapie nodig en ook was het talige gedeelte van mijn hersenen aangetast dus moest ik naar de logopediste. Dit laatste merkte ik al tijdens de laatste week in het ziekenhuis. Ik was super gefrustreerd over dat ik de tijd door elkaar haalde, dat ik woorden verkeerd uitsprak. Een voorbeeld: ik zei ‘sela’ in plaats van ‘cola’ tegen de dame die in het ziekenhuis langskwam met het drankenkarretje. Ik was gewoon kwaad toen ze me niet begreep. Ieder mens snapt toch dat ik daar cola mee bedoel? Zelfs mijn ouders begrepen het niet.

Na 5,5 week interne revalidatie bij Revalidatie Friesland, mocht ik poliklinisch verder revalideren. Ik had alleen nog de logopediste en de maatschappelijk werkster nodig. De maatschappelijk werkster vroeg op een gegeven moment een keer hoe ik mijn toekomst voor me zag. Nou, hetzelfde als voor mijn ongeluk natuurlijk. Alles ging tot nu toe zo voorspoedig, dus ik zag mezelf nog steeds mijn bachelor Communicatie- & Informatiewetenschappen halen en een master doen, om daarna een carrière na te streven in de film en televisiewereld. Toen ik haar dat allemaal vertelde, zei ze dat ik fulltime werken wel uit mijn hoofd kon zetten. Dat zei ze natuurlijk niet zo direct, maar het was wel waar het op neer kwam. Mijn reactie? In mijn hoofd was het: wat denk je wel niet, natuurlijk gaat me dat wel lukken. Wat ik eigenlijk tegen haar gezegd heb, weet ik niet eens zo goed meer. Wel was het iets in de trant van, waarom zou het niet lukken? Het gaat me gewoon lukken, laat het me je bewijzen!

Fase 3: leven oppakken

De poliklinische revalidatie liep begin 2014 op z’n einde. Het enige wat nog restte, was kijken wat mijn belastbaarheid was als het om de studie ging. Dus ging ik op ‘therapeutische basis’ weer een vak oppakken op de universiteit. Gewoon rustig beginnen door alleen te kijken of ik de hoor- & werkcolleges weer kon bijbenen. Tentamens en papers kwamen later wel, wanneer ik echt, for real, zou beginnen. Op deze manier kon ik kijken waar ik nog tegenaan liep. Het is een goede beslissing geweest destijds. Uiteindelijk ging dat voorspoedig en ben ik een paar maanden daarna weer echt met het laatste jaar van mijn studie begonnen.

Een studiejaar bestond bij mijn studie uit 4 blokken en elk blok volgende je 2 vakken. Ik stroomde in 2014 in het laatste blok in (vanaf april) met het volgen van 1 vak. Dat ging boven verwachting goed. Dit kwam overigens ook omdat ik mijn eigen vakken binnen de faculteit kon kiezen. Dit maakte dat ik een vak koos wat me echt lag: Klassieke Mythologie. Op de middelbare school had ik hier al veel over geleerd en gelezen, dus haalde ik dit vak. Niet met een super hoog gemiddelde, maar met een 7 gemiddeld. Prima voor mij, want ook voor mijn ongeluk haalde ik nooit 8en of 9ens ook al werkte ik er super hard voor. Ik dacht dus ook toen het zomer werd: ‘Mooi, dat is me gelukt, dus een zomer uitrusten en in september 2014 weer volle bak studeren en weer op mezelf wonen’.

het-dagboek-van-een-blogs-tot-op-zekere-hoogte
Fotocredits: Rachel Verweij
Zo gezegd zo gedaan..

Zo gezegd zo gedaan, ik pakte in september mijn studie weer volledig op. Nog steeds met de gedachte, ik moet en zal mijn oude leven weer oppakken. Ik was immers een doorzetter, een bikkel. Tenminste dat hoorde ik van veel mensen om me heen, dus dan zal dat ook wel zo zijn. Dus het plan: de studie volledig oppakken en in de winter weer aansluiten bij de schaatstraining. Alles ging zo goed, ik voelde me echt een winner. Ik ging dat hersenletsel te lijf en ik zou het winnen. No matter what!

Begin 2015 was ik plannen aan het maken voor de zomer. Ik wilde kijken wat mijn belastbaarheid was als het om werken ging. Voor mijn ongeluk, heb ik naast mijn studie altijd een bijbaan gehad. Nu dat na mijn ongeluk weggevallen was, wilde ik dat weer opnieuw proberen. Een paar weken voor mijn ongeluk had ik een opleiding parachutespringen gedaan bij het Paracentrum Texel, de static-line opleiding. Na de opleiding had ik met de dienstdoende hoofd-instructeur besproken dat ik wel graag een zomer trainee zou willen zijn. Als trainee hielp je in de zomer met het instrueren van mensen die een tandemsprong kwamen doen, schoonmaken, het vliegtuig aftanken enzovoorts. Een manusje van alles eigenlijk, maar super leuk! Als beloning kreeg je een stagevergoeding en kon je, wanneer er plek over was in het vliegtuig, een gratis solosprong maken. Dat wilde ik wel en ik zou er in de zomer van 2014 mee starten. Door mijn ongeluk heb ik met de instructeur besloten om dat een jaar uit te stellen. Dus de zomer van 2015 zou mijn zomer worden.

De zomer toen alles anders werd

De zomer van 2015 startte goed. Mijn studiejaar was goed gegaan, van de 8 vakken had ik er 6 gehaald. Wel allemaal op het nippertje maar goed, gehaald was gehaald. Alleen de scriptie vormde een groot struikelblok. Het volgende studiejaar (2015/2016) moest er dus alleen nog een scriptie geschreven worden en moest ik de laatste 3 vakken nog halen. Eitje dacht ik. Zeker als dat studiejaar net zo goed zou gaan als het het studiejaar ervoor. Maar eerst stond ik voor de start van een geweldige zomer. Ik werd trainee bij het Paracentrum Texel! Ik zou trainee zijn in juli en augustus 2015 en ik wilde zo kijken wat mijn belastbaarheid zou zijn. Zou ik echt dat fulltime volhouden zoals ik dat in mijn hoofd had? Ik was een doorzetter, een winner dus het ging vast lukken. Niets was minder waar. Na een paar weken hield ik het al niet meer vol. Hele dagen werken van 8 uur ‘s ochtends tot 19 uur ‘s avonds en zo verschrikkelijk veel prikkels. Die prikkels had ik totaal niet als ik lekker solo onder mijn parachute hing. God, wat leerde ik die momenten waarderen, en dat doe ik nog steeds.

In die zomer veranderde mijn instelling. Van de chick die dacht dat ze alles aan kon, veranderde ik in iemand die alles ineens niet meer zo goed wist. Was ik wel echt een doorzetter? Kon ik nog wel winnen? Ik verloor mezelf in dit soort vragen en ik werd zo labiel als wat. Die maatschappelijk medewerkster had dus toch gelijk, ik kon echt niet fulltime werken. Hoewel het tot me doordrong, drong het toch niet echt tot me door. Ik wilde gewoon dat het niet zo was. Jawel, de ontkenningsfase was daar evenals de burn-out. Ik was zo verschrikkelijk moe. De studie lukte niet meer, ik kon nog maar 1 vak per blok doen, en die haalde ik maar net. De scriptie? Breek me de bek niet open. Ook de 2e keer mislukte, waardoor ik pas 3 jaar later zou afstuderen (mei 2018). Ik was kapot, helemaal kapot en wist niet meer waar ik het moest zoeken. Wat moest ik nou?

het-dagboek-van-een-blogs-tot-op-zekere-hoogte
Fase 4: nog eens revalideren

Een burn-out, niet fulltime kunnen werken, ik voelde me een mislukkeling, een faalhaas. Waarom ging het ineens zo klote? Ik kon er mijn vinger niet op leggen. Alles ging gewoon van het ene uiterste in het andere uiterste. Een tussenweg was er niet, of misschien ook wel? In ieder geval als die er al was, ik had hem overgeslagen.

Begin 2016 was ik op een punt dat ik het allemaal echt geen plek meer kon geven. Mijn huisarts verwees me door naar de GGZ-praktijkondersteuner binnen de huisartsenpraktijk. Hem zal ik eeuwig dankbaar blijven. Hij kwam met vragen waar ik zelf nooit over nagedacht had en ik ging beetje bij beetje weer in mezelf geloven. 9 van de 10 keer voelde ik mezelf nog steeds een faalhaas, maar 1 keer in de zoveel tijd zag ik het lichtpuntje wat ik in het begin steeds voor me zag. Dat deed me zo goed.

2e keer revalideren

Uiteindelijk gaf de praktijkondersteuner en ook mijn letselschade advocaat mij het advies om nog een keer poliklinisch te revalideren. Dit keer bij een instelling die gespecialiseerd is in Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH): Klimmendaal, een revalidatiecentrum in Arnhem. Eens per week ging ik daarheen en had ik gesprekken met een psycholoog en een cognitieve trainer. Uit een Neuropsychologisch Onderzoek wat ik in februari 2016 had gedaan was gekomen dat mijn cognitieve verwerking ondermaats was door mijn hersenletsel. Door een training daarvoor te volgen, kon ik meteen ook bij een psycholoog terecht die me kon helpen om de eerste stappen te zetten naar de acceptatie van mijn leven na mijn ongeluk. Zou ik dan nu echt weer de winner, de doorzetter worden die ik hiervoor was? Zou ik niet meer de faalhaas, de mislukkeling zijn?

Fase 5: acceptatie?

Ik moet zeggen dat de revalidatie bij Klimmendaal heeft me heel erg geholpen. Steeds vaker zag ik de lichtpuntjes die ik net na mijn ongeluk ook zag, de lichtpuntjes waar ik steeds naar op zoek was. Het acceptatieproces kwam op gang. Eindelijk. Hoe ik dat merkte? Op aanraden van mijn psycholoog, schreef ik elke dag alles op. Uiteindelijk schreef ik alleen nog de punten op waar ik die dag tegenaan gelopen was en wat me frustreerde, maar ik moest altijd eindigen met iets positiefs wat me die dag overkomen was, of iets waar ik trots op was. Dat hielp me enorm om elke situatie weer te relativeren, om zo de situatie weer in een ander perspectief te zien. Hierdoor ging ik ook realistischer kijken naar wat ik wilde in het leven, wat ik wilde bereiken en hoe ik mijn nieuwe leven wilde in gaan richten. Ik werd meer en meer weer de winner die ik was.

Niet-aangeboren-hersenletsel-en-werken-blog-tot-op-zekere-hoogte
Accepteren kun je leren

Ook nu nog probeer ik alles te relativeren, vanuit een ander perspectief te zien. Soms lukt dat, soms niet. De kwaadheid over het nieuwe leven dat ik moest starten na mijn ongeluk, ben ik kwijt. Door te relativeren zie ik ook beter dat ook na iets negatiefs er altijd iets positiefs in zit. Dat kan een leermoment zijn bijvoorbeeld wanneer ik teveel over mijn grenzen heen ging en niets lukte. Aan de andere kant kon het ook iets zijn wat ineens lukt en waarvan ik dat niet had gedacht.

Natuurlijk heb nog steeds momenten dat ik iets niet kan relativeren, of in ieder geval dat ik even niet weet hoe. Bijvoorbeeld als er iets heftigs gebeurt in mijn leven en ik weet niet hoe ik daarmee moet omgaan. Wanneer zoiets gebeurt, kan ik altijd weer terugvallen op de GGZ-praktijkondersteuner van destijds, bij mijn familie en bij mijn vriend(en). Belangrijk daarin: dat je dat alles niet te lang opkropt. Spreek het uit, al de gevoelens die je hebt op dat moment. Doe je dit niet dan is de kans groot dat je jezelf weer in een fase gaat bevinden waarin je jezelf een faalhaas vindt. Iets wat je absoluut niet bent, nooit niet! Uiteindelijk word je altijd weer de winner die je vroeger ook was. Onthoud dat vooral als je het moeilijk hebt. Hoe moeilijk dat ook is.

Dus ook met hersenletsel met je een winner. Misschien nog wel meer een winner dan iemand zonder hersenletsel!


Oké, ik denk dat dit mijn meest kwetsbare en langste blog tot nu toe is geworden. En dan heb ik nog niet eens alles verteld. Maar goed, misschien dat dat later nog eens ter sprake komt. Voor nu hoop ik dat jullie iets gehad hebben aan deze blog op wat voor manier dan ook. Als jullie als lotgenoten vragen hebben, stel ze gerust! Ik heb alle tijd om ze te beantwoorden. Waarom? Daar vertel ik jullie te zijner tijd meer over 😉


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 thoughts on “Het dagboek van een…?”

  1. Alleen een “winner” schrijft dit en durft het zo te delen, goed van je! Je mag trots zijn op waar je staat en heen gaat. En steun aan het feit dat je niet de enige bent met sommige gevoelens of uitdagingen. Big hug!