Over leven met Niet Aangeboren Hersenletsel
Niet Aangeboren Hersenletsel & Werken
Niet Aangeboren Hersenletsel & Werken

Niet Aangeboren Hersenletsel & Werken


Een tijdje thuis zitten na mijn revalidatie en nadat ik mijn studie had afgerond, vond ik prima, maar op een gegeven moment wil je toch weer wat doen. Je weer van toegevoegde waarde voelen in deze maatschappij. Ik wilde na mijn studie weer gaan werken ook al had ik hersenletsel. Parttime zou moeten lukken dacht ik. Dat het zo moeilijk zou gaan worden en ik mezelf zo zou tegenkomen, was toch een beetje een verrassing..

Maart 2018: Het waren de laatste loodjes van mijn studie Communicatie- & Informatiewetenschappen. Nog een paar maandjes ploeteren en dan kon ik eindelijk mijn scriptie inleveren. Ik had veel te doen dus, maar in mijn achterhoofd speelde een angstgevoel. Een angst of ik ooit aan het werk zou kunnen. Zou een bedrijf mij wel willen aannemen met mijn hersenletsel? Mijn belastbaarheid was immers maar beperkt. Zou ik ergens een échte kans kunnen krijgen en daar van toegevoegde waarde kunnen zijn?

Het antwoord kwam redelijk snel. Nog voor mijn afstuderen kon ik aan het werk in Culemborg. In eerste instantie voor 12 uurtjes per week (3 dagen, 4 uurtjes in de ochtend) en na mijn afstuderen voor 16 uur per week. Dit ging boven verwachting goed, ook al moest ik ’s ochtends tijdens de spits in een overvolle trein zitten, ik redde het. Helaas kwam er na een half jaar een einde aan door verschillende omstandigheden. Geen probleem dacht ik. Ik was mijn angst kwijt en ik werd voor deze baan zelfs benaderd, dus een nieuwe baan vinden ging me vast lukken.

Niet-aangeboren-hersenletsel-en-werken-blog-tot-op-zekere-hoogte
Nieuwe start

Inderdaad, die nieuwe baan vond ik ook. Ik kon eigenlijk direct na mijn eerste echte grote mensen baan aan de slag bij een bedrijf op fietsafstand van mijn huis. Ideaal! Hetzelfde aantal uur, maar net in een andere functie. Een functie waar ik me na een maand niet meer prettig bij voelde. Er kwam namelijk veel druk bij kijken. Nu presteer ik onder een beetje druk nog wel aardig, maar bij teveel druk bracht het werk me geen positieve energie meer, alleen maar negatieve. Na het besproken te hebben met de leidinggevenden, kon ik in een andere functie verder bij hetzelfde bedrijf. Dat beviel al een stuk beter, maar na 1,5 maand was in de nieuwe functie was ik aan het eind van mijn Latijn als ik thuiskwam. Het lukte gewoon niet meer. In overleg heb ik besloten om mijn baan daar op te zeggen en daarna begonnen achteraf gezien mijn struggles om de baan te vinden die bij mij paste.

Hoogmoed komt voor de val

Tijd voor een paar maandjes rust. Rust om bij te komen, gesprekken te voeren met een GGZ-praktijkondersteuner en na te denken over wat voor baan ik werkelijk wilde en wat ik vol kon houden. In het nieuwe jaar (2019 red.) was ik wat hersteld en begon ik aan een nieuwe zoektocht. Wederom ging dit soepel en ik vond ik februari een leuke baan bij een PR-bureau in 40 km verderop. Ik was verhuisd naar een studio met parkeerplaats. In plaats van met het openbaar vervoer, ging ik met de auto naar het werk. Dat was echt een goede keuze, want wat langer slapen en niet in een overvolle trein zitten met allemaal kletsende en schreeuwende brugklassers om me heen. No offense, maar dat waren gewoon een paar prikkels te veel. Oké, een paar heel veel prikkels teveel. ja, ook reizen met de auto kostte me veel energie, maar ik had iets minder prikkels om me heen, want de radio kon ik uitzetten.

Na een paar gesprekken met de leidinggevende en mijn arbeidsdeskundige, werd ik aangenomen. Ik had het gevoel dat ik er een echte kans kreeg, omdat ik de tijd kreeg om te wennen en het werk stapje voor stapje kon oppakken. Ik voelde me er op mijn plek en na 2 maanden werken was ik er zo goed als zeker van dat ik kon blijven. Dat mijn (proeftijd)contract van 3 maanden zou worden verlengd, omdat ik geen tegenberichten had gehoord. Helaas klopte mijn gevoel niet. Mijn contract werd niet verlengd om een reden die ik kon verkroppen, maar het ergste was nog dat ik meteen mijn laatste dag had. Geen maand opzegtermijn, geen afscheid van collega’s en geen berichtje naar klanten waar ik voor werkte. Ik kreeg nog een maand door betaald en dat was dat.

Niet-aangeboren-hersenletsel-en-werken-blog-tot-op-zekere-hoogte
Van een diep dal..

Je begrijpt wel, ik was er best kapot van. Eindelijk had ik het idee dat ik op waarde werd geschat en dat werd meteen de kop in gedrukt. De angst die ik tijdens mijn studie had, speelde weer op en ik belandde weer bij de GGZ-praktijkondersteuner. Hij hielp me dingen weer een beetje positief te bekijken en me het gevoel te geven dat ik goed was zoals ik was. Ook al had ik dat gevoel zelf helemaal niet. Ik had het gevoel dat ik niets was, dat ik een faalhaas was en dat ik nooit een échte kans zou krijgen. En dat alleen maar omdat ik NAH had. Klote wereld, klote maatschappij. Ik wist het gewoon niet meer.

Een halfjaar lang heb ik niet meer naar werk gezocht, ik durfde niet meer. Ik was bang voor nog een teleurstelling. Uiteindelijk wilde ik toch weer iets gaan doen. Schrijven, want daar werd ik gelukkig van had ik gemerkt bij de banen die ik tot dan toe had gehad. Ik meldde me aan als vrijwilliger bij Studenten.net. Columns schrijven over verschillende onderwerpen, 2 columns per maand. Heerlijk vond ik het. Zo kon ik toch bezig blijven en was ik ook bezig om mijn cv te vullen.

..naar de top

In de tijd dat ik die columns schreef werd ervan uit mijn letselschadezaak ook een re-integratietraject in gang gezet. Iets waar ik eigenlijk geen zin in had. Het was me tot nu toe toch steeds gelukt om zelf een baan te vinden? Daar had ik toch geen re-integratietraject voor nodig? Waar zou ik dan terecht komen? Zou ik iets moeten doen waar ik niet genoeg uitdaging in zou vinden? In ieder geval wilde ik voorkomen dat ik op een werkervaringsplek zou belanden, waarmee ik mijn vaste lasten niet zou kunnen betalen. Het gaf me dus eigenlijk een schop onder mijn kont en de motivatie om zelf weer op zoek te gaan. Nadat ik dat had besloten, kreeg ik een paar berichtjes van een aantal bedrijven via LinkedIn. Zij hadden mijn profiel bekeken en waren enthousiast. Dit resulteerde in de baan die ik nu heb! In september 2019 ben ik er begonnen als Content Creatie Specialist en ik voel me voor het eerst sinds tijden echt van toegevoegde waarde. Waar ik me daarvoor niet begrepen voelde, is dat hier helemaal niet het geval en het mooiste is nog: ik kan hier echt alles stapje voor stapje doen. Plus ik ben alleen maar met schrijven bezig. Hoe mooi kun je het hebben! Ja, het kan nog mooier. Ik werk er nu bijna een halfjaar, maar ik heb contractverlenging gekregen wat betekent dat ik er nog een jaar mag blijven werken. Jullie snappen wel dat ik er echt super blij mee ben. Een leuk bedrijf met leuke collega’s, waar je je van toegevoegde waarde voelt en waar je genoeg uitdaging krijgt.

Niet-aangeboren-hersenletsel-en-werken-blog-tot-op-zekere-hoogte
Tot slot

Niet Aangeboren Hersenletsel en werken, het kan dus wel. Zolang je weet wat je belastbaarheid is en zolang je weet wat je wilt, is het mogelijk om geschikt werk te vinden. Met hulp of zonder hulp, betaald werk of vrijwilligerswerk, als je het maar leuk vindt. Nee, het komt niet vanzelf en het komt zeker niet naar je toe. Het is zaak dat je ervoor werkt, dat je doorzet ook al duurt het je allemaal veel te lang. Uiteindelijk kom je er wel. Om er maar een wijsheidje van mijn beppe (oma) in te gooien: Al het goede komt langzaam!

Hoe zit dat bij jullie? Kunnen jullie werken en hoe hebben jullie dat aangepakt? En tegen welke dingen lopen jullie aan of zijn jullie tegenaan gelopen? Ik hoor graag jullie verhaal. Zet ze vooral in de reacties!

Niet-aangeboren-hersenletsel-en-werken-blog-tot-op-zekere-hoogte

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *