Dagboek: incasseren en doorgaan

Dagboek: incasseren en doorgaan


Hoewel de afgelopen week een korte week was door Hemelvaart, is er in de laatste dagen weer het nodige gebeurd. De NAH kwam weer behoorlijk erg om de hoek kijken. Incasseren en weer doorgaan.

De week begon allereerst al anders dan anders. Normaal gesproken is maandag mijn vrije dag. Deze keer hadden we met alle collega’s besloten om op maandag te werken, zodat we vandaag (vrijdag) vrij zouden hebben. Een lekker lang weekend dus! So far, so good..

Dan de dinsdag..

Na thuis gewerkt te hebben vanaf 9 maart, dus 2,5 maand, kon ik afgelopen dinsdag eindelijk weer een ochtendje op kantoor werken. Heel fijn om mijn collega’s weer even face-to-face te zien in plaats van via de webcam. Ik had dus ook heel veel zin in deze dag. Maar pfoe, wat viel de dag me tegen. En nee, dat lag zeker niet aan mijn collega’s, maar aan mijn grote vriend NAH. Normaal kunnen we goed opschieten, zeker de laatste tijd, maar nu lag hij dwars. En hoe!

op-zoek-naar-rustmomenten-blogs-tot-op-zekere-hoogte

De eerste anderhalf uur op kantoor gingen eigenlijk best goed, het was druk met opdrachten, maar niets wat ik niet kon handelen. Maar na die anderhalf uur ging het mis. Er kwamen wat dingen tussendoor en voor het eerst sinds lange tijd, ook voor de coronacrisis thuiswerkdagen, was ik ineens super overprikkeld. Ik schrok er heel erg van, want het kwam ineens opzetten. Doordat ik daarvan in de stress schoot, lukte niets meer echt goed. Mijn productiviteit schoot omlaag, ik pakte ineens dingen niet meer goed op en de verwerkingstijd van de vragen van mijn collega’s was opeens heel lang. Nu begrijp je wel, hierdoor schoot ik nog meer in de stress. Aan het einde van de ochtend was ik echt kapot moe en dat was volgens mij ook wel te zien.

Hoe dan?

Thuisgekomen begon ik na te denken. Kwam dit alles doordat ik ziek was geweest? Moest ik het op kantoor werken ook weer zo langzaam opbouwen als het werken zelf nadat ik ziek was geweest? Of kwam het doordat ik na 2,5 maand niet meer gewend was om zoveel mensen om me heen te hebben (5 mensen, exclusief mezelf)? Of was het een combinatie van beide? Ik weet het niet, in ieder geval schrok ik ervan hoe moeizaam de dag ging. Erg onverwacht en ik vervloekte mijn NAH voor het eerst sinds lange tijd weer. Maar goed, incasseren en weer doorgaan!

De rest van de week: oproep NPO

Alsof de dinsdag nog niet erg genoeg was, kreeg ik woensdag een oproep voor een Neuro-Psychologisch Onderzoek (NPO). In mijn letselschade zaak, die overigens al bijna 7 jaar loopt, wilde de tegenpartij dat ik nog een keer zo’n NPO zou doen. Om te vergelijken met het NPO die ik in 2016 heb gehad. Oké, prima weer zo’n NPO, wanneer dan? Ja, volgende week al. Na de klap van dinsdag, waar ik woensdag nog niet helemaal van hersteld was, kwam dus de volgende ervoor in de plaats. Volgende week al een NPO, en dat ook nog op een dag waarop ik werk, een belangrijke werkdag met allerlei meetings. Dus meteen mijn leidinggevende maar gebeld over hoe dat op te lossen. Uiteindelijk ben ik blij dat ik dat meteen geregeld heb, zo kon ik toch met enige rust dit lange weekend in gaan. Maar god, wat ben ik moe na die 2 dagen. Ik merk het eigenlijk nog steeds. Dit weekend staat dus helemaal in het teken van rust en de mentale voorbereiding op het NPO van dinsdag. Ik ben benieuwd. Maar eerst genieten van het lange weekend!

Hoe gaan jullie genieten van het weekend?


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *