Trechters, weerhaakjes en informatie

Trechters, weerhaakjes en informatie


Soms heb je zo’n week. Zo’n week waarop je met gemengde gevoelens terug kijkt. Een week met veel fijne dingen, maar ook een week waar je jezelf hard tegenkomt. Oorzaak? Trechters, weerhaakjes en informatie. 

De afgelopen week was zo’n week met dubbele gevoelens. Een week waarin de voordelen, maar ook de nadelen van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) duidelijk naar voren kwamen. Het één meer dan het andere, maar toch.

To do festival or not to festival

De voordeeltjes van NAH zaten in het begin van de week en dan doel ik op een Bevrijdingsdag zonder de keuze te hoeven maken ‘ga ik naar een Bevrijdingsfestival of niet?’. Misschien is niet eens zozeer een voordeel van NAH, maar een voordeel van de coronacrisis. Ja, zelfs de coronacrisis heeft z’n voordelen en in dit geval niet eens alleen voor NAH’ers denk ik. Anyway, doordat er geen Bevrijdingsfestivals gepland waren, hoefde ik niet na te denken of ik er wel of niet heen zou gaan. Plus ik hoefde van te voren niet na te denken over hoeveel hersteltijd ik daarna nodig zou hebben om mijn werk fatsoenlijk te kunnen doen. Een groot voordeel dus, want ik houd én energie over én ik kon gewoon mijn werk doen.

To beetje festival

Uiteindelijk was het dus geen Bevrijdingsdag met een bevrijdingsfestival, maar toch heb ik na een Ommetje met mijn bovenbuuf een 1,5 meter afstand bevrijdingsfeestje gevierd met een wijntje en een hapje. Een bevrijdingsfeestje met een dubbele lading trouwens. We vierden dat we al 75 jaar bevrijd zijn van WOII, maar ook dat we beide bevrijd zijn van het coronavirus!

De keerzijde: trechters, weerhaakjes en informatie

Maar dan, één van de keerzijdes van NAH: het leren van theorie. Voor het eerst sinds een tijdje, werd ik weer erg hard geconfronteerd met het feit dat ik hersenletsel heb. Dit uitte zich deze keer in het oppakken van leerstof en een trechter die te vol zat.

Misschien heeft dat trechtergedeelte wat uitleg nodig. Tijdens mijn laatste revalidatie legde mijn cognitieve coach uit hoe hersenen met hersenletsel werken en wat voor impact dit heeft op het cognitieve denkvermogen. Beeld je in dat in je hersenen een trechter staat. Alle informatie die jij tot je neemt komen in deze trechter terecht. Bij mensen zonder NAH is deze trechter mooi breed en van binnen mooi glad waardoor alle informatie makkelijk doorstroomt.

Maar bij mij, als NAH’er, is deze trechter niet mooi glad. Mijn trechter is van de binnenkant voorzien van weerhaakjes, waardoor sommige informatiestukjes blijven hangen aan die weerhaakjes. Daarnaast is mijn trechter ook wat smaller. Dit betekent ten eerste dat niet alle informatie die ik ontvang in de trechter past en dat sommige (belangrijke) informatie stukjes dus uit mijn trechter vallen. Ten tweede moet de informatie die in mijn trechter komt, langs alle weerhaakjes in de trechter. En ten slotte zorgt mijn smalle trechter ervoor dat de informatie die langs de weerhaakjes komt, langzamer in mijn hersenen terecht komen.

Kortom: mijn smalle trechter met weerhaakjes maakt het moeilijk om nieuwe dingen snel te verwerken en te onthouden. Ik heb dus langer de tijd nodig om al die informatie te leren, maar ook om een examen te maken die bij die theorie hoort. Allemaal moeilijk moeilijk dus, maar dit is helaas wel hoe het werkt. Niet alleen heel confronterend en frustrerend, maar hoe kun je ervoor zorgen dat een ander dat ook begrijpt? Hebben jullie een idee, laat dan een reactie achter in de comments. Ik ben benieuwd!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 thoughts on “Trechters, weerhaakjes en informatie”

  1. Ha ruurdje,
    Voor mijn werk heb ik een workshop van mee gevolgd over nah.
    Zij lieten ons gehurkt tegenover elkaar zitten (disbalans creëren, kan ook op 1 been staan) en gaven ons de opdracht met je niet dominante hand je naam en adres op te schrijven (dus met links als je rechtshandig ben), terwijl de persoon tegenover je vragen stelde waar je antwoord op moest geven. (Dit kon van favoriete kleur tot rekensommen zijn). Dit om aan te geven wat iemand met nah dagelijks ervaart en waarom het zo vermoeiend is. Wellicht kan je hier iets mee.